اینکه در خانوادهای دعوا باشد، همیشه هم بد نیست؛ برعکس، نشانه (و گاهی هم «تنها» نشانه)ی زنده بودن خانواده است. اینکه زن و مرد توی سر و کلهی هم بزنند و صدایشان جلوی در و همسایه برود بالا، هزار عیبش به کنار، این یک حسن را دارد که نشان میدهد هنوز «علایق» مشترکی هست که ارزش جنگیدن داشته باشد، هنوز «منافع» مشترکی هست که اگر نه با روی خوش و دیالوگ، دستکم با لیچار و ناسزا و در نهایت کتککاری بتوان سهم خود را از آن مطالبه کرد. پس بیراه نیست که حکما از قدیم...
You do not have permission to view the full content of this article.
وارد شده یا نام نویسی شوید
