حق يکي از واژه هاي بسيار پر معناست که تداعي بخش اساسي ترين آرمان هاي انساني است. وقتي انديشه در عرصه اي راه مي يابد که شهود ابعاد فطري نوع بشر ميسر مي افتد از ميان عناصري که در تاروپود سرشت انسان ريشه دوانده دو عنصر پر فروغ جلوه گري مي کند؛ يکي احساس تعهد نسبت به حق گرايي و حقيقت جويي، دوم احساس شرافت و تشخيص در احقاق حقوق فردي. يکي آن چه تحت تاثير جاذبه کهربايي حق، قرار از کف انسان مي ربايد و تا همسو با حق و حقيقتش نگرداند وجدانش را آرام نمي گذارد. دوم آن غيرت و...
You do not have permission to view the full content of this article.
وارد شده یا نام نویسی شوید
